Dromen van Parijs

Toen ik wakker werd realiseerde ik me dat ik had gedroomd over Parijs. Dat is op zich niet zo gek, want ik lees nu een waanzinnig leuk boek over deze stad, maar wat er in mijn droom gebeurde was opmerkelijk. Ik was namelijk thuis in Parijs. Niet op vakantie, niet een weekendje weg, nee, thuis. Mijn twee trouwe viervoeters waren er, mijn vrienden waren er en nog belangrijker: al mijn meubels stonden er. De rest van de droom was ook heel gedetailleerd. Ik liep langs het Louvre, haalde stokbrood bij een bakker en sprak met een man op een bankje in het park. Ik ga op de rand van mijn bed zitten en begin te denken. Wat vind ik eigenlijk van Parijs? Heb ik een droom om er te gaan wonen? Of was dit gewoon een droom door mijn boek? Ik betrapte mezelf erop dat ik eigenlijk nieuwsgieriger ben naar wonen in het buitenland dan ik dacht. Ik heb altijd al een droom gehad om misschien ooit eens in het buitenland te wonen, maar ik merk dat die droom de laatste maanden - na een aantal jaar te zijn weg geweest - weer steeds vaker door mijn hoofd gaat. Het zou toch wat zijn; gewoon je spullen pakken, katten mee, lief mee en hup naar een nieuwe stad. Nieuwe buren, een nieuw huis, andere gebruiken, nieuw eten, nieuwe manier van leven. Spannend, leuk en ook niet meer onmogelijk in deze tijd. Europa is een soort groot land, tenminste, dat is wat de EU wil bereiken. We mogen vrij reizen, dankzij vliegtuigen ben je in maximaal vijf uur overal. Het is zo makkelijk en toch zijn we allemaal verknocht aan ons kleine landje. Natuurlijk hebben we de dare devils die gaan, zoals Heleen Beaart die het boek Quartier Heleen schreef, het boek waar ik me nu met plezier doorheen aan het worstelen ben. Maar voor mij blijft het een struikelblok. Ik denk namelijk ook gauw aan alle keerzijden, namelijk mijn familie, mijn vrienden. Hoe zal het daarmee gaan als ik weg ga? En wat als er iets gebeurt thuis in Nederland? Ben ik dan optijd terug? Wat als ik heimwee krijg? Je kan niet zomaar terug. Of wel, maar dat lijkt me zo'n gedoe. Er zijn denk ik altijd redenen om iets niet te doen, het belangrijkste is dat je het wilt. En wat er dan ook voor minnen en plussen zijn, als je het wilt, dan ga je ervoor.

Ik loop naar de woonkamer en pak het boek. Quartier Heleen, zo leest de voorkant. Quartier Timothea? Hmmm.. Klinkt toch niet zo goed. Ik zal mijn boek dan eerder een naam geven zonder mijn eigen naam erin. Is een stuk makkelijker om uit te spreken, bedenk ik me. Heleen houdt overigens ook een blog bij over haar avontuur in Parijs. In dat blog komt heel vaak de HEMA voor. Ja lieve lezers, ook in Parijs hebben ze een HEMA. Weer een reden minder om niet naar het buitenland te gaan; mijn geliefde HEMA hoef ik niet te missen. Want o, wat ben ik gek op de HEMA. Pas 23 en nu al HEMA-fan. Waar gaat het heen met de jeugd? De goede kant op dames en heren! De HEMA is een winkel met alles - sinds kort zelfs inclusief supermarkt - en daarom de ideale uitvalsbasis als je alles bij elkaar wilt hebben, maar geen zin hebt in een winkelcentrum. Dat is onze gekke ouwe HEMA. Een gezellige boel met alles erop en eraan. Nu zelfs in Parijs.

Parijs. Zou ik? Zou het? Kan het? Ik weet het niet... Maar wat ik wel weet, nu ik zo het einde van deze blog nader, is dat "thuis" weinig te maken heeft met "waar" en meer te maken heeft met "wie". Want waar je ook bent, je hebt jezelf altijd bij je. Ik denk dat dat een zin is die veel mensen in hun leven wel eens hebben gehoord. Ach, zolang we ons in dit herfstige landje nog steeds thuis voelen, zitten we hier prima. Maar ik weet ook zeker dat ik in Parijs thuis zal kunnen zijn, of in New York als we toch bezig zijn. Ook weer zo'n prachtige stad. Maar, nadenken en piekeren heeft geen zin. Uiteindelijk doen we toch wat ons hart ons ingeeft. En voor nu zit ik heerlijk, hier in mijn gekke, gezellige en super drukke Amsterdam. Maar wie weet schrijf ik over een aantal jaar vanuit een appartement in New York of Parijs. Wie zal het zeggen? Opties openlaten; dat voelt in ieder geval heel goed.

Tot over 2 weken.

Liefs,

Timothea

World Travelers

Wat een dag. Eerst de hele ochtend rondgehangen in mijn huisje, daarna gefietst en toen op Facebook gedoken. Wat een foto's. Overal. Ik verbaasde mij over al die mensen die de meest waanzinnige reizen maken en ze zijn nog niet eens dertig! Ik begon me af te vragen of ik niet iets verkeerd doe. Doe ik dat? Ik bedoel, ik bezoek leuke plaatsen, ga op vakantie en geniet, maar een echte wereldreizer ben ik niet (meer). De laatste jaren merk ik dat ik niet ver hoef te vliegen om me te verbazen over de wereld. Neem bijvoorbeeld mijn straat. Elke ochtend als ik de deur uitloop, of nee ik moet natuurlijk eerlijk zijn in mijn column. Overnieuw: elke middag als ik mijn deur uitloop, zie ik de meest gekke mensen op aarde. Niet op een straathoek in China, niet op een boot in Saint Tropez, nee, gewoon in mijn straat. Neem bijvoorbeeld de vuilniszakkenneuzers. Dit groepje lieftallige dames en heren hebben het doorzoeken van vuilniszakken tot een kunst verheven. Je zet je vuilniszakken buiten, knippert met je ogen en de hele inhoud van jouw vuilniszak ligt verspreid over de stoep. Dit groepje volwassenen werkt zo snel en zo geraffineerd dat zelfs de CIA ze gebruikt als spionnen. Oke, sorry dat laatste was verzonnen. Maar ze zijn heel snel. Ik heb een avond zo'n mannetje bestudeerd. Ze lopen langs een stapel vuilniszakken, prikken met hun voet in de zak en kunnen daaruit klaarblijkelijk opmaken wat er in de zak zit. Om hun kundigheid te testen zetten in een keer expres een zak kleding op straat en gooide daar een aantal zakken vuilnis op. Die vinden ze nooit, dacht ik nog. Nog geen half uur later was ik terug van de supermarkt en ja hoor: weg zak. Deze mensen kunnen volgens mij katoen ruiken. Zit er kleding in jouw vuilniszak? Zij vinden het. Op een of andere manier waardeer ik deze dames en heren, want in tegenstelling tot de daklozen die de legerdesheilsemmer leegvissen, doen zij tenminste moeite voor hun kleding. Oke, een vergezocht positief punt, maar het is er een. Ook een bijzonder persoon in mijn straat is de man schuin tegenover mijn huis. Deze meneer op leeftijd zit ongeveer elke dag, tenzij het sneeuwt, buiten op zijn klapstoeltje. Voor de deur ofcourse. Zonnebrand kent hij niet en toch verbrandt hij nooit. Misschien komt het door zijn overdadige lichaamshaar. Wie zal het zeggen?

Ook al is er natuurlijk genoeg entertainment hier in de buurt en zelfs in mijn straat, die foto's op Facebook geven me toch steeds een gek gevoel. Alsof ik iets mis. Al die foto's van witte stranden, grote steden en vliegtuigen geven je als mens het idee dat je iets mist. Maar wat dan? Is het het reizen dat we willen doen, maar niet doen? Of is het de perceptie dat je alleen de wereld leert kennen door te reizen? Zo van: als je het niet met je eigen ogen ziet, dan zie je het niet. Ik denk het laatste. Hoe hard je ook roept de wereld te kennen, als je niet gereisd hebt, neemt niemand je serieus. Hoe weet jij nou hoe het daar is? Ja dan kan je wel een travelchannel hebben aangezet of wat filmpjes hebben gekeken op internet, maar dan weet je nog niet hoe het daar is. Of wel, maar daar kom je dan pas achter als je er eenmaal bent. Lullig, want dat tripje kost je waarschijnlijk een hoop geld. In ieder geval hebben al die vakantiefoto's mij geprikkeld om mijn mogelijkheden te gaan bekijken. Heb ik het geld? Wil ik het? En waarheen dan?

Ach, weet je, wat maakt het ook uit? Als ik ooit wil reizen, dan doe ik het. Zo niet, dan doe ik het niet. Reizen doe je namelijk toch echt voor jou en jou alleen. Reizen moet geen wedstrijd worden. Het moet geen to do-list punt zijn en ook geen middel om nieuwe inzichten te krijgen. Reizen draait om lol maken, genieten en ontspannen. Niet om presteren. Zoek je levensinzichten, dan kun je die net zo goed in jouw straat vinden als aan de andere kant van deze wereld. De ervaringen zoals we die lezen in Eat, Pray, Love zijn die van een persoon. Als wij exact dezelfde reis zouden maken, vraag ik me af of wij hetzelfde zouden meemaken. Iedereen ervaart een gebeurtenis namelijk anders. Ik had misschien pizza zitten eten in die tent en had gedacht: "hmm... die bij Porta Via is toch echt beter.." of ik had gedacht: "jeetje, ik moet echt nodig plassen!" In ieder geval acht ik de kans onwaarschijnlijk dat de pizza die voor mij lag, mij een f*ck-de-wereld-ik-ga-leven-gevoel zou geven. Eerder dat mijn broekriem een tandje losser moet! Jouw reis is wat jij ervan maakt. En echt, the sky is the limit.

Fijne zomer iedereen. En zodra hij begint hoop ik dat hij lang en zonnig blijft ;)

Timothea

Balkonee

Het klinkt zo vanzelfsprekend; zomers lekker op je balkon zitten zonder door de vloer te zakken. Nou, helaas ben ik dit jaar slachtoffer van een rottende balkonvloer. Toen ik vorig jaar de linkerkant van mijn balkon wilde betreden, begon het wel erg akelig te kraken onder mijn voeten. Met een grote sprong stond ik weer in mijn deuropening. Gekraak? Dat was niet goed. Na enige inspectie bleek er aan de onderkant van mijn balkon een bos te zijn begonnen met groeien. Drie prachtige paddenstoelen perste zich tussen de kieren van mijn balkonvloer vandaan. En niet zomaar paddenstoelen, nee, paddenstoelen voorzien van een lekkere laag schimmel. Great. Daar gingen mijn plannen voor gezellige barbecuefeestjes. Mijn idee van een gezellige barbecue is namelijk niet een mooi vuurtje, een lading sappige burgers gevolgd door een gigantische kraakgeluid en vervolgens met de hele feestcommissie bij de onderbuurman op het balkon liggen. Dus ik pakte de telefoon en belde een aannemer.

Na het zien van de offerte besloot ik dat ik het nog wel een zomer kon volhouden met alleen de rechterhelft van mijn balkon. Ja. Het werd een zomer van pielen met afzetkoordjes en het af en toe hysterisch terugfluiten van een verdwaalde balkongast. Dit jaar is echter de maat vol. Ik wil weer vrij kunnen rondlopen op mijn paar vierkante buitenmeters en er lichtjes op hangen voor ’s avonds verdorie! Nu komt mijn touw met buitenlampionnetjes net tot mijn balkondeur. Dat staat een beetje triest. Of eigenlijk staat dat heel triest. Maar, het herstel van mijn balkon staat officieel op het programma. Ik verzin er maar even een applausje bij. Mijn spaarpot is natuurlijk leeg, maar mijn hoofd zit vol ideeën. Altijd een prettige combinatie. Op televisie zie ik altijd van die gezellige tuinen voorbij komen en dat werkt natuurlijk in op mijn innerlijke huismus. Ik wil ook een gezellige en knusse tuin op vier hoog! Dat moet kunnen toch? Nu alleen nog hopen dat je bij de Gamma een balkon kan inrichten voor maximaal €20 euro. Ik zie het somber in, maar wees gerust! Het gaat er komen, want when there’s a will, there’s a marktplaats.

Tot gauw!

Liefs, Timothea

Ai siësta!

Wat is het lekkerste ter wereld? Precies, een middagtukje doen. Heer-lijk. En absoluut niet alleen voor de 50plussers onder ons. Gisteren bijvoorbeeld, was ik gezegend met een authentiek potje middagdutten. Nadat ik het nodige leerwerk had verzet, parkeerde ik mijn derrière op mijn bank. Even een half uurtje mijn ogen sluiten, dacht ik nog. Het was half drie. Ik verdween naar dromenland. In mijn droom kwam weer (waarom toch altijd?) mijn halve oude klas voorbij, die ene vrouw die ik eergisteren had zien lopen en een kruising tussen mijn kat en een hond. Hoe raar dit ook klinkt; in een droom vind je alles normaal. Maar dat hebben we vorig jaar allemaal al honderd keer gehoord in de Hollywood blockbuster Inception. Als ik nou ook af en toe mijn droom kon manipuleren, dan zou ik de helft van de dag slapen. Net zoals een Koala of naja, een Koala slaapt 80% van de dag. Wat een leven is dat ook? Slapen, slapen, slapen, toiletteren, eten en weer slapen. Ook al klinkt het niet echt als een straf, het lijkt me toch iets teveel van het goede.

Trouwens, over plassen gesproken: heb jullie nou ook altijd dat probleem wanneer je heerlijk ligt te slapen en ineens wakker wordt omdat je moet plassen? Zo jammer. Dan lig je heerlijk opgekruld in (op dat moment) het lekkerste bed op aarde en ineens bekruipt je dat bedrukte gevoel. Je bent te moe om op te staan, maar toch kun je niet verder slapen. Na tien minuten worstelen sta je uiteindelijk toch maar op om je blaas te lozen. Eenmaal terug in bed vind je dat heerlijke ligkuiltje nooit meer terug, is je kussen ineens te hard en je dekbed ineens te warm. Zonde. De overige twee uur van je nachtrust probeer je hopeloos een lekkere ligpositie te vinden, als ineens je wekker gaat. De dag kan weer beginnen. Als je zoiets nog nooit hebt meegemaakt ben je of gevaarlijk uitgedroogd of gewoon een enorme geluksvogel. Voor alle andere goed gehydrateerde pechvogels onder ons, I feel you!

Mijn ogen gaan open, ik besef me vaag dat het al donker begint te worden buiten. He?! Maar ik ging toch pas om half drie slapen?! Hoe kan het nou alweer donker zijn? Ik kijk op de klok; ja hoor, half zeven. Shit! Mijn hele middagplanning (gevuld met het schrijven van onder andere deze column) was het raam uitgevlogen. Mijn telefoon telde zes gemiste oproepen. Na eerst mijn gemiste oproepenlijst te hebben afgebeld om te checken of iedereen nog ademt, kon ik eindelijk van mijn bank opstaan om de schade te inventariseren. Vier uur werktijd gemist, dat wordt dus morgen flink overwerken. Maar dat was maar een klein detail. Toen ik opstond van de bank stapte ik namelijk in een plas nattigheid. Na een korte denkpauze begreep ik wat er gebeurd was. Mijn kat had mijn volle beker Dubbel Friss op tafel ontdekt, deze in een zwaai van tafel geveegd en de helft opgedronken. De andere helft had ‘ie poeslief voor mij laten liggen. Fijn he, huisdieren.

Tot morgen!

Liefs, Timothea

Pleinvrees

De deuren gaan open. Ik loop met grote passen de Dirk van den Broek in. Pfieuw, uit het zicht van de honderden toeschouwers die zich hebben geparkeerd op een van de vier terrassen aan het Marie Heinekenplein. De strijd begint zodra ik mijn deur uit loop. Zit mijn haar goed? Heb ik niet in vogelpoep gezeten? Hangt mijn broek niet halverwege mijn bilnaad? Schijnt mijn top echt niet door? Zitten mijn schoenen goed vast, zodat ik niet op mijn waffel kan gaan? Als de antwoorden op al deze vragen positief zijn, pak ik mijn fiets. Met opgeheven hoofd, klamme palmen en rode wangen fiets ik richting het plein.

Aan de rand van het circkelvormige Marie Heinekenplein liggen vier grote terrassen. Eigenlijk zes, maar op twee van deze terrassen zit toch nooit iemand. Dus. Het centrum van het plein, wat bestaat uit een circkel van rood asfalt, is het podium van dit openluchttheater. Iedereen die zich op het podium (lees: op het middenplein) bevindt is het slachtoffer van een enge, maar volstrekt menselijke vleeskeuring. Een catwalk zonder applaus, een toneel zonder co-acteurs: kortom een gladiatorenarena zonder zwaard. Je bent machteloos.

Eenmaal op het plein begint mijn hart sneller te kloppen. Ik zet mijn fiets vlak voor de supermarktingang, buk voorover om mijn slot dicht te doen en besef dan pas dat ik een heupbroek aan heb. Shit! Helaas is een stel vrouwelijke studentes mij voor. Als ik achterom kijk zie ik ze giechelen. Snel trek ik mijn broekrand over mijn zondagsondergoed. Fijn, hoor. Eenmaal binnen kan ik me amper focussen op mijn boodschappen. Ze moeten in ieder geval niet te zwaar zijn! Stel je voor: met een rood plofhoofd, klotsoksels (van de zware tassen dan, he) en met een tas van acht kilo! Dat is vragen om ellende. Ik gris mijn dingen uit de schappen, marcheer naar de kassa, reken af en loop naar buiten. Alles gaat goed. Mijn boodschappen blijven in mijn mandje liggen. Ik buk niet voorover, maar zak zijwaarts door mij knieen, mijn haar zit geweldig en mijn fiets gaat in een keer van het slot. Ik stap op mijn fiets en fiets met een brede glimlach het plein af. Overleefd!

Ik fiets over de trambaan richting mijn straat en ineens bekruipt mij een angstig gevoel. Voor mijn ogen zie ik drie van mijn boodschappen in slowmotion uit mijn mandje vallen: eieren, mijn toetje en een pak sap. De tram die inmiddels vlak naast mij gestopt is belt geirriteerd. Alle terrassen kijken naar de bellende tram en het onhandige, met knalrode wangen gedecoreerde meisje. Ik dus. Ik gris mijn boodschappen van de grond, niet denkend aan mijn heupbroek, die ondertussen om half negen hangt en fiets snel weg. Mijn fiets wordt gevolgd door een lange plakkerige sliert eiwit, die is blijven hangen aan mijn stuur. Uit mijn mandje loopt een constante straal appelsap en mijn pudding pruttelt langzaam maar zeker uit zijn bakje over mijn broek. Als ik bij mijn voordeur aankom zitten mijn benedenburen buiten. Ze zien mijn rode hoofd, de eiwitsliert, de pudding op mijn broek en het spoor van sap. Even kijken ze me aan met medelijden en ongeloof, maar dan beginnen ze hard te lachen. Zelf weet ik van ellende ook niet meer wat ik moet doen, dus ik begin ook maar te lachen. Ik krijg een glas wijn in mijn handen gedrukt en word bevolen te gaan zitten. "Weet je wat?" zeg ik. "Wat doe ik ook moeilijk. Dan val ik, dan struikel ik, dan heb ik een vieze vlek op mijn broek. Het is zomer. I dont care anymore!" Met een gevoel van overwinning en goedkeurende klanken van mijn buren ga ik zitten en neem een slok wijn. De zomer is hier and it's good!

Liefs,

Timothea

Griezelige kassamedewerkers

De winter is voorbij, de vrieskou nog niet helemaal. Vanmorgen, fietsend naar school, was ik heel blij dat de zomer eraan komt. Tegelijkertijd voelde ik me ook een beetje triest, omdat dat betekent dat de winter bijna voorbij is. Ik, als winterliefhebber, geniet van elke koude, besneeuwde en dichtgevroren dag. Dus, voortaan als je in de winter zoiets hebt van "dit vindt NIEMAND leuk" - jawel! Ik! Heer-lijk.

En nu zit ik hier dan. In een leeg lokaal, net na een gastcollege van Hanna Bervoets en Jonathan van de Reve. Erg leuk en leerzaam, maar ook confronterend. Wat ligt er voor mij in de toekomst? Ik hoop in ieder geval geen carrière achter de kassa bij Albert Heijn. Dat lijkt me toch wel de grootste domper menselijk mogelijk. Dan zit je daar, de hele dag allemaal barcodes te "bliepen". Geen slecht woord over kassamedewerkers in het algemeen trouwens, want deze mensen werken toch elke dag weer hard.

Laatst was ik in de supermarkt - ik zal geen naam noemen - en ontmoette het meest zorgwekkende wezen ooit. De vrouw, ongeveer 1,50 meter met blonde haarextensies tot haar bilnaad, keek wel zo ongelofelijk chagrijnig dat ik van schrik een stapje achteruit deed. Oogcontact durfde ik niet te maken, bang dat ze het leven uit me zou zuigen. Toen kwam de legendarische zin: "Hé, spaar je punten?" Geschrokken door het feit dat het wezen kon praten, antwoordde ik: "Ehh.. Ja?!", waarop de rolmops antwoordde: "Jammer, want die hebben we niet." Er viel een stilte. Langzaam verscheen er een lach op haar deprimerende, dichtgeplamuurde gezicht. Ik was even in de war. Na even twijfelen begon ik ook te lachen. Mijn lach werd beantwoord met het volgende: "Wat zit je nou te lachen? Vind je dat grappig?" Ik wist het zeker, ik zit in de bananensplit. Maar nee, ze keek me nog altijd serieus aan, nu gevolgd door de blikken van de rest van de rij aan de kassa. "Nou nee, maar u lachte en ik wilde niet onbeleefd zijn", antwoordde ik. Ineens schaterde ze het uit. "Acchhh lieverd! Ik zit je maar te stangen hoor! Jeetje wat ben jij makkelijk te pakken!" buldert het wezen uit. Helemaal gedesoriënteerd, verbaasd en met rode konen beende ik de supermarkt uit. Thuis heb ik de gebeurtenis nog tien keer opnieuw beleefd en elke keer snapte ik er minder van. Sommige mensen zijn zo raar! Ik weet zeker dat haar intensies slecht waren, maar ze werden onhandig omgetoverd naar goede intenties, toen ze doorhad dat ik echt geen naar yupje was. De rest van de rij aan de kassa was het met mij eens, want niemand verroerde een vin. Wel keken ze me stuk voor stuk, gedurende het hele dialoog (over irritant gesproken), verwachtingsvol aan.

Nu de winter over is, hoop ik dat alle mensen weer blij en vrolijk worden en lekker gaan genieten van de zon. Ik heb er zin in! Ik ben in ieder geval opgelucht dat het nu over is met de chagrijnige fietsers, de bange automobilisten en de, daardoor, talloze onnodige files. Hup zomer! Kom maar door!

Liefs,

Timothea

Because we love you

Hallo Nederland,

Nu de zomer voorbij is vraag ik mij toch af hoe het nou moet zijn om Nederland te zijn. Het is er koud als het warm moet zijn, nat als het droog moet zijn en stormachtig als het windstil moet zijn. De seizoenen lijken maling te hebben aan de indeling van het jaar en zelfs de mooie nazomer wordt overgeslagen. En dan heb je ook nog eens te kampen met Geert Wilders, die nog altijd geen goede kapper heeft gevonden en ook nog altijd blijft raaskallen over hoe waanzinnig stom alles is en daarbij vergeet dat hij de stomste is van allemaal. Begrijp me niet verkeerd Nederland, ik ben gek op je, maar wij staan nou niet echt bekend om messcherpe politici. Hebben we eerst het land van kabouterplop (lees: Kabinet Balkenende) overleefd, krijgen we nu het andere uiterste: Geert Wilders. Het moet niet makkelijk zijn om altijd maar negatief gekwek te lezen over jezelf in al die kranten. Een positief punt is wel, dat wij daardoor wereldwijd bekend zijn. Mocht de politiek ooit niet meer afdoende zijn hebben we altijd nog wiet, hash en pillen. Toch? Daarbij wilde ik je even bedanken voor het opmerken dat onze dijken broodnodig aan vernieuwing toe zijn. Ik heb gehoord dat ze een heel waddengebied gaan aanleggen langs de deltawerken?! Klinkt erg duur... Maar de vogeltjes zullen er in ieder geval blij mee zijn, al weet ik niet of een Tsunami zo'n waddengebied uberhaupt opvalt, maar goed. Dat is Den Haag.

Ook was het een veelbewogen jaar in de landen om je heen. Had Frankrijk al bonje met de EU over het verbod op hoofddoekjes, niet veel later moest Duitsland toch bekennen dat ze wel erg veel vieze mannetjes met kelders huisvestte. Ook kon Belgie er niet langer omheen; bij Nederland horen is toch echt veeeel cooler dan alleen simpel Belgie blijven. Zonder dat wij het door hadden - of tenminste zonder dat men DACHT dat wij het doorhadden - gingen alle talentenjachten van Nederlands Next naar Benelux' Next. Of de naam van de talentenjacht bleef het zelfde, maar we kregen er gratis een Belgische presentatrice en een horde vals zingende vlamingen bij. Subtiel.

In ieder geval is een ding duidelijk. Hoe dan ook, Nederland, je weet altijd de aandacht op je te vestigen, je bent veilig en oorlogvrij, hebt een kabinet overleefd die niet naar het volk luisterde, hebt de mooiste hoofdstad ter wereld (bevooroordeeld maar niet minder waar!), hebt een geweldige Koningin, bent een van de grootste meebetalers aan de EU (waarom blijft mij een raadsel, dat is ook het mooie eraan) en hebt wietplanten in overvloed. Ik zou zeggen; laten we van dat laatste wat meer profiteren, misschien is dan een Harry Potter als Minister President ineens zo gek nog niet. Dan laten we Beatrix gehuld in een roze tutu alle staatsbezoeken afgaan, gewoon, omdat het kan, overtuigen we Geert ervan dat oranje toch echt zijn kleur is en maken we het volkslied 13 refreinen korter. Ik zeg: AMEN!

Till next time.

Liefs,

Timothea

Zomer in je bol

De zomer is begonnen.. Eindelijk! Ik zat al het hele jaar te wachten op de klotsende oksels in de tram, de dampende dames in de verkleedhokjes en de winkels zonder airco. Nederland is mooi! Zelf heb ik voorgesteld om in plaats van het nieuws in de trams te laten zien, die schermpjes te gebruiken voor tips voor hygiene bij temperaturen boven de 23 graden. Dat lijkt mij een stuk betere besteding. Conducteuren blij, trambestuurders blij en wij blij! Want eerlijk is eerlijk, ik geloof niet dat dames en heren zelf niet ruiken dat zij degene zijn die stinken. Misschien is het ook een idee om dit soort taferelen te gebruiken voor programma's op RTL? Denk: Oksel zoekt deo, Trauma in de tram? Dat levert vast hilarische televisiemomenten op met een undercover cameraploeg in samenwerking met acteurs. En dan afwachten wat mensen in het OV gaan doen. Ik zit voor de buis. Het lijkt mij overigens ook geen slecht idee om het klotsende oksel probleem in het algemeen eens aan te kaarten in SIRE, de o zo bekende reclames voor de asociaalheid van de Nederlanders (wat ik overigens erg vind meevallen hallo!). Zo lekker prime time tussen NL - Brazilie eerste en tweede helft.
Over voetbal gesproken; dat is een gekte die echt erg gezellig is. De meest stijve vastgegroeide kerels dossen zich uit in oranje met vlaggetjes en al en staan keihard mee te krijsen met de boekhouder en de bakker van twee blokken verderop. Het hele land wordt een soort dorp. Op straat schreeuwt iedereen naar elkaar en iedereen lijkt iedereen ineens te kennen. "Heeeeee! Jij bent de vriendin van de tandarts van mijn zus in Den Haag! Leuke oranje strik joh!" Heer-lijk. Dus morgen, om klokslag 16:00 uur houd ik en de rest van Nederland twee keer 45 minuten de adem in. Gaan we winnen? Ik denk het wel en als we van Brazilie winnen, worden we wereldkampioen! Hups, heb ik dat ook maar gezegd. Nu hopen dat ik er morgen niet op terug hoef te komen.

Fijne nacht.

Liefs,

Timothea

Winterse taferelen

Wist iemand dat je jaarlijks je cv-ketel moet laten schoonmaken? I do now!

Vandaag kwam ik thuis en ik dacht te voelen dat het warmer was op de gang dan in mijn huis. Een beetje achterdochtig liep ik naar mijn thermostaat en ja hoor; 19 graden! Een beetje trots door de bevestiging van mijn constatering bij binnenkomst dook ik mijn washok in. Daar hing hij, een joekel van een cv-ketel met allemaal knipperende lampjes. Ik dacht: even resetten en klaar is kees! NOT. Ik drukte op de resetknop en ineens begon dat hele apparaat te rammelen, piepen, borrelen en trillen. Jaiks! Uit, uit, uit! Hij was uit. De rust keerde terug en nogmaals deed ik een poging om hem te resetten. Na de tweede serenade van de ketel besloot ik dat resetten niet de oplossing kon zijn. Damnit! Ik ben best technisch, maar een proestende cv-ketel was nieuw voor mij. Joooooooooooost! Deze naam riep ik niet zomaar. Joost is mijn buurman en waarschijnlijk een van de handigste mensen, na mijn vader, die ik ken. Joost was gelukkig bereid even te gaan kijken. Eenmaal boven stuurde ik hem meteen het dak op. Letterlijk. 'Misschien zit je afvoer verstopt met een vogelnest of iets anders!' was mijn vaders vermoeden en dat klonk absoluut als iets wat mij zou kunnen overkomen. Dus hup! daar ging de arme ziel gewapend met zaklamp het dak op. Al snel kwamen we erachter dat dat het ook niet was. Arghh.. nu begon ik me te irriteren. De volgende stap was het openschroeven van de ketel. Ook niks te zien, maar het apparaat bleef onophoudelijk rammelen en borrelen. Toen kwamen we tot de conclusie dat noch Joost, noch mijn vader (de 2 handigste mensen op aarde) dit konden repareren.
Dit was nog nooit gebeurd! Daar stond ik dan. Als een deelnemer aan weekend miljonairs. Al mijn hulplijnen verspild, mijn publiek bestond uit een kat - die zijn steentje bijdroeg door zich als een badmat over de wasmachine te draperen - en nog 1 vraag verwijderd van 1 miljoen euro. Toen moesten we knopen gaan doorhakken en snel.

In een luttele 20 seconden veranderde mijn huis in een callcentre. Het ene na het andere bedrijf werd gebeld om er vervolgens achter te komen dat niemand ons kon helpen. Waarom? Wij hadden nergens een servicecontract! Een contract? Ja! Een contract. Blijkbaar hoort die te worden afgesloten bij de installatie van je ketel. Bureaucratie op zijn plaatsie.
22 telefoonnummers en 22 sarcastische gesprekken later gaven we het op. Toen we, om het af te leren, ons voorbereidde op sarcastisch gesprek nummer 23 gebeurde er iets wonderbaarlijks. Iemand wilde ons helpen en wel vanavond nog. Het was ondertussen al 20.00 uur. De alleraardigste reparateur kwam langs en zag al meteen (but ofcourse) wat er mis was. Hij schroefte een laag verder open dan Joost en ik waren gekomen en daar achter vandaan kwam een winterwonderland van... kalk!

Wit, wit, wit. Overal! Het leek wel kerst daarbinnen! Het arme apparaat was na 4 jaar zo verstopt geraakt dat water terug liep in de ontbrandingskamer (!!) en ging koken (!!). Gelukkig, zo vertelde de reparateur, was er niets aan de hand en kon dit gemakkelijk verholpen worden met een goede onderhoudsbeurt. Vervolgens vertelde hij dat hij al jaren vasteklant is bij studentenhuizen. Ik was dus niet de enige die niet op de hoogte was van contracten voor je cv-ketel! It's all in the name.

Mede mogelijk gemaakt door:
Cor (mijn allerliefste vader)
Joost (the neighbourly neighbour)
Daniel (de reparateur)
AKC Loodgieters (voor al uw studentikoze cv-ketels)

Till next week!

Liefs,

Timothea

Shout out to my ladies

I'm baaahaaaack! Dat was mij even een lange blog sabbatical, maar het is nu voorbij!! Nee grapje natuurlijk. Ik ben een aantal weken afwezig geweest door mijn tentamens en natuurlijk de heerlijkheid die schuilgaat onder de naam kerstvakantie. And better yet alles is nog heel! Daarbij wil ik iedereen nog een gelukkig, gezond, gezellig en mooi nieuwjaar wensen.
Zo. That said, dan gaan we nu beginnen.

Zoals gewoonlijk ging het lezen van mijn glossy's gewoon door. Ook op vakantie natuurlijk! Ik heb een aantal dingen opgemerkt. Ten eerste heb ik 6 weken lang niets gelezen wat ik de moeite waard vond om met jullie te delen en ten tweede stoorde dat mij intens!
Alle verhalen gingen over de kerstlook en over de nieuwjaarslook. Allemaal trucken uit de oude doos als je het mij vraagt. Franjes, see-through, glitters, goud en zilver... Heel saai.
Ik had een stuk meer creativiteit verwacht!! Wat dachten we van een gala special met alles behalve goud en zilver? Dan doen we een special met mooie zwarte jurken (want dat durft iedereen) en een special met gekleurde jurken (geen zilver of goud). De feestdagen gaan immers om FEEST en KLEUR. Ooit een slinger gezien in het zilver-goud? Inderdaad. Kleur is the key to party.
Elke kleur heeft krachtige effecten. Blauw is een super kleur voor vrouwen met blond en lichte ogen, groen is ideaal voor brunettes, geel is waanzinnig bij blonde dames en rood is voor elke vrouw eigenlijk prachtig. Ik kan zo nog wel even doorgaan, maar voor de dames die beweren dat kleuren ze niet staan: blablabla! Probeer het! Have fun with it! Ren een winkel in en ga lekker passen.

Hier wat vragen die je kunnen helpen bij het vinden van een mooie jurk voor de leukste tijd van het jaar; de feestdagen!

1. Maakt de kleur je bleek?
2. Zit de jurk niet te strak?
3. Zit hij niet te los op je rug? (Nee? Mooi. Zo ja, dan kan je hem laten vermaken.)
4. Zitten de frummels en franjes op de plekken waar je ze wil hebben? (Bijvoorbeeld
rond het buik gebied of in geval van kleine borsten rondom je decollete.)
5. Vind je hem mooi?

Nee, nee, nee, ja en ja? Meenemen! Ogen dicht, pinpas/creditcard over de balie slingeren en klaar! Overigens zeg ik dit niet zomaar. Uit onderzoek is gebleken dat de beste aankopen worden gedaan als er niet te lang over wordt nagedacht (83%).

Till next week!

Liefs,

Timothea

Supernatural

Daar staat het, op de cover van Grazia en in koeienletters: STYLISTEN SPECIAL. Als iemand gelooft in telepathie dan mag je je theorieen hierop loslaten. Nog geen week geleden schrijf ik dat er meer aandacht moet worden besteed aan deze dames en weldra: krap één week later staat het in de Grazia. Heel cool. Misschien staat er volgende week een diepte interview met een styliste. Als dat zo is eet ik mijn sok op. En als hij ook nog eens met de styliste van Bea is krijgen jullie de 2e er gratis bij! Nu ik dit gezegd heb, begin ik stiekem te hopen dat ik ernaast zit, want sokken eten?! Not really my thing.

Na deze onwaarschijnlijke gebeurtenis een plekje te hebben gegeven in mijn hoofd ging ik over naar het volgende onderwerp: een hilarisch gesprek met mijn broer over de wondereren der stoelgang. Ik kan je vertellen het was lachen, gieren en brullen geblazen. Zelfs zo erg dat ik met het idee speel om OOIT, mocht er een haan naar kraaien, een boek moet gaan schrijven over, tja, hoe zeg je dat netjes? Toileteren? Gewoon een gierend grappig plee-boek. Naja dat gierend grappige moeten jullie beoordelen, natuurlijk.

De tijdschriften hadden deze week verder weinig spannends te melden, maar dat klopt ook wel. Het is immers zo'n net-tussen-alles-in-periode. Voor kerstdingen was het te vroeg, voor sinterklaaszaken te laat. Ik las wel een paar artikelen over vakantie-oorden en dat deed mij herinneren aan het feit dat ik dit jaar, voor het eerst sinds 2 jaar, weer op wintersport ga! Lekker op de langelatten de pistes af scheuren en hopelijk met al mijn ledematen in tact onderaan tot stilstand komen. Nog niet moe? Dan pakken wij de rodel (een plastic bilvormige plank met een verdacht gevormde pook - voor tussen je benen -) en gaan IMMER GERADE AUS, alle rampzalige gevolgen verdringend, de ijzige, waanzinnig veel haarspeldbochten bevattende rodelbahn af!!! JIIHA! Elk jaar kom je van die kamikazekids tegen die echt geen angst kennen. Gek genoeg breken ze nooit wat. Kerst wordt voor mij dit jaar in ieder geval wit en ik ben hevig aan het hopen dat Nederland ook sneeuw gaat zien. Dat broeikaseffect heeft vast nog veel verassingen voor ons in petto.

Liefs, Timothea

P.s. De Victoria Secret show is weer geweest. Afgelopen week kon je er al over lezen, maar deze week staan de grote reportages in de bladen met lekker veel foto's. Heerlijk lees- en kijkvoer voor het ontspannen avondje/middagje op de bank.

Miauw?!

Jimmy Choo for H&M, de advertenties vliegen ons om de oren. Vrijdag was het zover. De collectie lag in de winkel en iedereen kon zijn eigen Jimmy Choo-item aanschaffen. Je zou verwachten dat het storm zou lopen in de winkels, maar nee! Het viel enorm tegen! Ik kwam 's middags de winkel binnen en het leek net een gewone vrijdag, maar dat was niet het gekste! Het gekste was namelijk dat alle rekken met Jimmy Choo vol waren! Nou kan het zijn dat wij Nederlandse vrouwen Jimmy Choo niet kennen, maar die kans acht ik onmogelijk. Ik denk dat er iets anders aan de hand is. Wij vrouwen worden steeds kritischer. Het feit dat het Jimmy Choo is, is voor de nuchtere Nederlandse geen reden meer om te kopen. Dat heel Hollywood hem adoreert kan ons niks schelen. Het moet mooi zijn! En daar ontbrak het Jimmy Choo aan in zijn collectie voor H&M. Het was wel hip, gedurft en Hollywood-ish, maar het was gewoon niet mooi en zeker niet origineel. Het soort modellen, stoffen en kleuren hebben we al eerder gezien en voor de helft van de prijs. Lag het niet aan de stoffen, kleuren of het model, dan was het gewoon ronduit ordinair. Auch! Nou dames, ik ben trots op jullie! Zo hoort het! Het is namelijk zo onorigineel om als een copycat alles aan te trekken wat sterren in een tijdschrift dragen. Tegenwoordig moet je je eigen stijl maken. Een goede wending vind ik zelf, alhoewel ik er geen enkel blad over hoor. Is het mogelijk dat wij Nederlandse dames een trend hebben gestart die nog niet is opgepikt door de redacties? Zo ja, dan kan het liggen aan het feit dat de redacties van onze Nederlandse glossy's te veel naar Amerika kijken en te weinig naar hun eigen trendsettende land. Amerika is misschien wel een podium voor mode, omdat de mensen die ermee aangekleed worden veel media-exposure genieten, maar dat is het dan ook. De hollywoodsterren worden namelijk 9 van de 10 keer gekleed met behulp van niet-Amerikaanse ontwerpers. Dus, de mensen die wij juist moeten volgen in de bladen zijn niet de hollywoodsterren, maar de mensen achter de outfits. En nee niet de ontwerpers, maar de stylisten natuurlijk!!! Begrijp me niet verkeerd, ontwerpers zij onmisbaar, maar ontwerpers maken en leveren kleding, stylisten kleden mensen ermee aan! Dat zijn de trendsetters!

Laten we meer aandacht besteden aan de stylisten in de wereld. Waar halen ze hun inspiratie vandaan, hoe komen ze tot een look en hoe is het om verantwoordelijk te zijn voor de uitstraling van een vooraanstaand persoon? Dat lijkt mij nou interessant. Elke ster heeft namelijk een stylist en dan heb ik het niet alleen over de acteurs en zangers, maar ook over echte sterren zoals de dame en heer van het Witte Huis en onze koningin! Nou is Beatrix, met alle respect, niet het meest modieuze persoon, maar het lijkt mij wel wat om zo'n dame te moeten kleden!

Ik kan wel concluderen dat ik in ieder geval klaar ben met het hele copycat (miauw!!!), hoe zie je eruit als een cloon van Kate Moss gebeuren en ik (en ik denk ook meer vrouwen) behoefte heb aan iets nieuws! Outfits kopieren is uitgemolken, te makkelijk, inspiratieloos en onorigineel! Ik weet ook zeker dat er op de Nederlandse redacties dames zitten die veel beter kunnen en willen dan dat. Trendsetters volgen in hun creatieprocessen geeft lezeressen in Nederland inspiratie over hoe ze hun eigen stijl vorm kunnen geven. Zo kun je je eigen draai geven aan de trends van dat moment. Very 2010 al zeg ik het zelf!

Till next week,

Timothea

Cadeautips

Jajaja, daar is hij dan! De lijst der lijsten! Let goed op, want bij sommige tips staat een uitleg. Hopelijk helpt deze lijst de ongeinspireerde onder ons de feestdagen door.

Vaders
Pedicure*
Mooie (!!) pyama
Workshop**
Foto***
Hoedje****
Leren pantoffels
Boek*****
Pochet
Leren riem******
DVD

*Sssst! Niemand vertellen. Ze vinden het heerlijk, maar zullen het NOOIT toegeven.
**Ideaal voor een vader/dochter of vader/zoon dag! Denk sushi maken, wijn maken of schilderij in elkaar draaien?! Al vanaf €25,-
***Jou lievelingsfoto met je vader (of alleen met je broers/zussen) in een mooie lijst
****Indien hij die draagt
*****Haal wel alles uit de kast! Zoek echt een goed boek die bij hem past. Niet zomaar een bestseller die voorin de boekwinkel ligt.
******Zorg wel dat het een mooie riem is! Met alle respect, HEMA riemen kunnen ze zelf ook aanschaffen. Verwen ze!

Moeders
Workshop
Manicure/pedicure
Sabon mandje*
Jaarabbonnement op een leuk tijdschrift**
Bedeltje***
Hippe ketting****
Huissokken (!!!)*****
Jaaragenda******
Foto

*Stel hem wel zelf samen, dan kan je kiezen hoeveel je uit wil geven en komt je moeder ook niet haar identieke cadeau tegen in de winkel (auch..). Vanaf €10,-
**Pak uit! Zorg ervoor dat je echt haar lievelingstijdschrift uitkiest. Presenteer het cadeau ook leuk. Vanaf €25,-
***Alleen als ze ook een bedelarmband bezit van Thomas Sabo of Guess (alle bedeltjes passen aan die armbanden). Vanaf €19,-
****Daar zijn moeders altijd voor te porren! Nogmaals PAK UIT! Kom niet aan met een half/half ketting. Zorg echt dat je een leuke, gekke, bijzondere en hippe ketting vindt. Dit hoeft absoluut niet veel te kosten. Vanaf €7,95 (Pieces, H&M, V&D, leuke boetiekjes en/of markten)
*****Je zal wel denken dat ik gek ben, maar tegenwoordig heb je zulke leuke huissokken dat je er bijna voor zou omrijden. Je hebt ze met prints, linten, bont, bedels, stenen, gouddraad, lichtjes, muziekjes en in verschillende stoffen! Vanaf €15,- (Accessorize)
******Een heel practisch cadeau voor elke moeder. Je hebt ze tegenwoordig in de meest prachtige uitvoeringen (met zijde, goud, linnen, leer en ga zo maar door) en ze worden geleverd in een waanzinnige goudgevoerde kerstverpakking. Echt de moeite waard om te geven!

Jongens

Artic Alpa wekker*
Ipod
Leren handschoenen
Creditcard Free Record Shop

Eau de parfum
DVD

Ski of snowboardgear

Champagne & glazen

Controllers**
Tegoed voor Thuisbezorg***

*Tegenwoordig heb je super hippe en high-tech wekkers uit Aspen. Deze wekkers worden gebruikt door hollywoodsterren en zien er waanzinnig uit. Vanaf €19,95
**Altijd handig als vrienden langskomen. Alleen mogelijk indien ze een spelcomputer hebben (XBOX, PLAYSTATION of Wii)

***Elke student droomt ervan! Een creditcard met een tegoed voor thuisbezorgd.nl. De website voor het bestellen&bezorgen van eten.

Meiden

Mooi deken voor op de bank

Tegoed Ikea

Accessorize accessoires

Leuke/originele items voor in de kerstboom (Bijenkorf!! Taartjes, koekjes e.d.)

Armband met bedel (Thomas Sabo)

Boek van Sophie Kinsella
Te gekke pyama *
Kohl nagelset
Blond Amsterdam artikelen**
Maskers
Make-over afspraak & tegoed***
Panties/Maillots****
Lingerie

Tas*****

*Alle meiden vinden dat heel leuk. Ga voor inspiratie naar shop.hm.com
**Alles van blond! Denk aan het servies en zeker ook aan de badkamer items! Ze pakken het heel leuk in en je kan het zo gek maken als je zelf wil. Vanaf €6,95
***Tegenwoordig kan je bij de Bijenkorf en een aantal Douglas vestigingen een afspraak maken voor een make-over en daarbij een tegoed storten voor make-up. Erg origineel en hartstikke leuk om te geven! Vanaf €25,-
****Panties en maillots zijn tegenwoordig zo bewerkelijk en hip dat ze een ware trend zijn geworden. Durf en maak een setje van een paar gekke en mooie varianten. Laat ze mooi inpakken en gegarandeerd succes! Inspiratie nodig? Loop een H&M in! Vanaf €7,95
*****Win advies in van een leeftijds/stijlgenoot! Vanaf €30,-
Till next week!
Liefs,
Timothea

I'm back!

Zo! Dat zit er weer op! Na 3 weken tentamens (en dus geen buitenlucht) kan ik eindelijk weer helder nadenken zonder dat er allerlei marketingtechnische en/of wiskundige termen door mijn hoofd racen. Toen ik woensdag na mijn laatste tentamen thuis kwam, parkeerde ik mijn bibs op de bank om er de komende 3 uur niet meer vanaf te komen. Wat is zitten toch lekker!! Ik was een beetje aan het dutten toen mij ineens iets begon te dagen. November? Is het al NOVEMBER? De feestdagen staan voor de deur! Yesss! Ik sprong op van de bank, greep mijn schoenen, struikelde 4 keer, knoopte mijn shawl om, struikelde weer en vloog - hoe bijzonder ook- zonder kleerscheuren de deur uit. Eenmaal op straat genoot ik van de koude lucht, die veel meer zuurstof lijkt te bevatten dan in de zomer. Of ligt dat nou echt aan mij? Ik kwam voor de zoveelste keer langs mijn oliebollenkraam en deze keer ging ik iets bestellen! Ik hoefde nergens heen, had geen haast voor een tentamen en hoefde ook niet snel naar huis om te leren. Vrijheid. Ik bestelde de grootste appelbol mogelijk met dubbele dosis poedersuiker en werkte hem in 3 happen weg. Na 5 minuten kloppen (wind en poedersuiker.. *zucht*) kwam ik op het idee om mee te doen aan het programma 'Het Beste Idee van Nederland' met een poedersuiker die het niet op een rennen zet zodra je een hap neemt. Hmmmm..... Al fantaserend over dat tafreel liep ik langs etalages op zoek naar inspiratie voor alle cadeautjes die de komende weken moeten worden aangeschaft. Geen succes. Dan maar naar mijn oude vertrouwde Kiosk op de Ferdinand Bol. Achter de kassa van die Kiosk staat al zolang ik hier woon een onwaarschijnlijk lief oud stelletje die altijd kibbelen over wie het wisselgeld mag geven. Zij kan het en wil het, hij gelooft haar niet en doet het liever zelf. Hoezo klassiek? Deze vrouw is alleen wel een echte bikkel. Elke keer gaat ze de strijd weer aan met die oude knorrepot.

Ik reken mijn 2 tijdschriften grinnekend af en wandel naar buiten. Het is alweer november. Nog 1 salaris te gaan en dan staat de duurste en allerleukste maand van het jaar op ons te wachten! December! Al die cadeautjes vragen om inspiratie en daarom ga ik er deze week mijn missie van maken om een lijst met leuke cadeautips te bedenken. Bewonder hem volgende week!

Wish me luck!

Liefs,
Timothea

Cheap look-a-like??

Je ziet in alle glossy's vaak van die rubrieken waarin je voor 'weinig' eruit kan zien als een celebrity. Het outfit van de celebrity zelf kost bijvoorbeeld €10.300,- en jij kan er voor SLECHTS €2.000,- net zo uit zien!! Alsof het een kunst is. Not.
Wat mij nou een goed idee lijkt is om de belofte, zie er uit als een celebrity voor weinig, waar te maken! Wat een idee! Zo hebben wij lezeressen er echt iets aan. Niet dat we er allemaal als een cloon van een of andere bekende actrice uit willen zien, maar een beetje cheap-ass styling (en cadeau)tips zijn altijd welkom! Vooral in deze recessie. Het is bijna onethisch om een outfit van €2000,- als goedkoop aan te duiden. Lekker voorbeeld. Door dit soort kleine dingetjes worden de ongezonde versies (die blijkbaar veel dames en heren bezitten) van de werkelijkheid alleen maar versterkt.

Je mag tegenwoordig als 12 jarige al boos worden op paps en mams als ze je een C&A jas willen aansmeren. 'Oooh!!' hoor je de kleine tantetjes al gillen 'MAM! Hier kan ik ECHT NIET mee aankomen hoor!!!'. Nou moeten we niet doen alsof wij engeltjes waren, want ook wij stonden te zeuren in de winkel om een mooiere jas, maar uiteindelijk begrepen we de boodschap en liepen we toch met een semi-hippe en 2 maten te grote jas de C&A of V&D uit. Er werd dan ook niet meer gezeurd. Sterker nog er werd vaak als bedankje voor deze grote uitgave een auto gewassen! Maar tegenwoordig komt mamalief daar niet meer mee weg. Het lijkt soms wel alsof heel jeugdig Amsterdam miljonair is. De Vespa's en Woolrich jassen (à €700,- incl. bontkraag) vliegen je om de oren. En paps en mams knabbelen thuis op een aldi mueslireep, denk ik dan.

Till next week.

Liefs,

Timothea

Floortje Faber

De tijdschriften staan er vol mee. De nieuwe hitserie Floortje Faber komt er bijna aan! Met Georgina Verbaan in de hoofdrol belooft het een gezellig rommeltje te worden. Op 27 oktober is de aftrap voor deze serie. Floortje Faber is, eigenlijk net zoals Georgina Verbaan zelf, een ietwat chaotisch, paniekig en rommelig typetje uit Amsterdam. Dat maakt wel dat ze erg lovable is. En hoe! Ze speelt eigenlijk de ideale beste vriendin. Zo'n type die, hoe rot je situatie ook is, je altijd aan het lachen maakt en meestal niet eens met opzet. Zo'n beste vriendin willen we allemaal!

Ik heb hoge verwachtingen van Floortje Faber, omdat ik het idee heb dat er eindelijk weer een gezellige serie op televisie komt. Het is bijna een soort Nederlandse spin-off van het leven van Rachel Green uit 'Friends'. Heerlijk! In alle vrouwen schuilt een Floortje Faber en laten we dat vooral zo houden. Lekker echt!

Ik zie mezelf al helemaal zitten: Op de koude winterdagen met een dekentje over me heen, een grote kop thee op schoot, de kachel hoog, de mannen van huis en Net 5 aan. Klinkt dat goed?

Dan zeg ik: KIJKEN! Dinsdag 27 oktober om 20.30 uur op Net 5.

Rosalie for President!

Wie kent haar niet, Rosalie van Breemen. Deze Nederlandse, woonachtig in Parijs schrijft elke week een scherp column in de Grazia. Elke week is het weer snoepen van haar reactie op uitspraken van bekende Nederlanders. Gewoon, geen blad voor de mond.
Hadden we er maar meer van haar in Nederland. Maar nee, het mag niet baten.
Wij zitten helaas opgescheept met politiek correcte bn'ers. Het ene antwoord nog saaier dan de ander. Waar is de recht voor zijn raap mentaliteit waar wij als Nederlanders zo bekend om staan? In comes Gordon! Bijna heel bekend Nederland haat hem en heel onbekend Nederland houdt van hem. Wanneer Gordon in zicht is zie je menig bn'er een plekje zoeken aan de meest dichtbijzijnde vaas, varen of ober. Waarom? Tja, ik gok dat ze bang zijn dat hun perfect voorgekauwde imago schade oploopt. Net zoals Rosalie veegt Gordon de vloer aan met ingestudeerde antwoorden en zo hoort het. We zijn toch echte mensen? Al die nepheid zien we al genoeg. Laten wij als Nederlanders nou juist een nieuwe trend zetten! More is more! Misschien moeten Gordon en Rosalie een cursus geven aan de tweede kamer?!
Dan zou je bijna trots worden op Den Haag. Bijna dan hé.

Till next week!

Liefs,

Timothea

P.s. O ja, lieve redacties van Nederland, kunt u alstublieft ophouden met het - tot in het TREUREN - schrijven over Jan Smit? Namens heel Nederland: Dank u wel.